::
2016.05.07 — Пасля эканамічнага у… Дом рамёстваў / Культура — штотыднёвая грамадска-асветнiцкая газета
Загаловак
Пасля эканамічнага у… Дом рамёстваў
Спасылка
Дата публікацыі
07.05.2016
Катэгорыя
інтэрвію
Анатацыя

Пра сябра СЭТ Сяргея Макарэвіча

Поўны тэкст

Пасля эканамічнага у… Дом рамёстваў

Сяргей МАКАРЭВІЧ, які вырас у Мінску, займаўся рамёствамі і танцамі ў Студэнцкім этнаграфічным таварыстве, працуе па размеркаванні ў Ганцавіцкім доме рамёстваў. Мы з Сяргеем пагутарылі на гуканні вясны ў Вязынцы. Там ён гандляваў вырабамі згаданай установы.

— Як ты, мінчанін, патрапіў у Ганцавічы?

— Знайшоў адпрацоўку, хаця мая спецыяльнасць не звязаная з рамёствамі. Я вучыўся ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце, спецыяліст па міжкультурных камунікацыях. З'явілася ідэя паехаць у Ганцавічы, балазе ў гэтым раёне жыве мая бабуля. Нешта паклікала… Размеркаванне прайшло ўвесну, у ліпені была экспедыцыя Студэнцкага этнаграфічнага таварыства на Ганцавіччыну. Падчас яе наладзіў кантакты, даведаўся, з чым давядзецца працаваць.

— Як паставіліся ва ўніверсітэце да такога незвычайнага запыту на размеркаванне?

— Нічога незвычайнага, запыт жа быў ад аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі. Складана адмовіць! Ды і прапанаваць альтэрнатывы ўніверсітэт не мог. Я спрабаваў шукаць сабе месца для адпрацоўкі ў Мінску. Зрэшты, і ў які-небудзь сталічны аддзел ідэалогіі мог бы размеркавацца на тыя ж тры мільёны. Але ж у Мінску іншыя выдаткі на жыццё…

— Што цябе чакала ў Ганцавічах, якія ўмовы?

— Прапаноўвалі пакой у інтэрнаце сельскагаспадарчага ліцэя, але плаціць за яго трэба было са свайго заробку, прыкладна столькі ж, колькі я зараз плачу за кватэру. Таму я вырашыў быць гаспадаром самому сабе. Хоць Ганцавічы і горад, ёсць пяціпавярховікі, але збольшага — прыватны сектар, і не дзіва нават у цэнтры калі-нікалі пабачыць пеўня!

— І чым займаешся па-за працай?

— Тку, шыю, вышываю — я сам майстар. Апрацоўваю матэрыялы той самай экспедыцыі.

— Распавядзі, калі ласка, пра сваю працу ў Доме рамёстваў.

— Я малодшы навуковы супрацоўнік. У дамах рамёстваў няма метадыстаў — толькі навуковыя супрацоўнікі і майстры. Наш будынак рамантуецца ўжо 2 гады, таму пакуль тулімся па іншых памяшканнях. Асабіста я працую з майстрамі, арганізоўваю выставы, мерапрыемствы для моладзі, для дзяцей. Таксама займаемся папулярызацыяй традыцыйных рамёстваў у горадзе. Ёсць у нас невялікая калекцыя, таму працую і з фондамі: яны збіраліся на працягу 20 гадоў, і ў 2017-м у Дома рамёстваў — круглая дата. Акрамя рэчаў, у фондах захоўваецца невялікі фотаархіў, відэазапісы. Даследчая праца таксама на мне, як і метадычная дапамога.

— Як перасоўваешся па раёне?

— Калі на ўласнай машыне, калі на ровары. Усё ж машына — раскоша для маладога спецыяліста: карыстаюся, калі ёсць пільная патрэба. Чыгункай таксама езджу.

— Ці ёсць інтарэс да тваёй працы сярод насельніцтва раёна?

— Звяртаюцца, напрыклад, з такімі пытаннямі: “Я хачу ручнік на вяселле, парайце мне, што там лепш вышыць”. У Дома рамёстваў ёсць яшчэ і камерцыйная функцыя. У нас працуе двое майстроў, адна з іх — народны майстар Беларусі Ніна Казак. Спецыялізуемся на вышыўцы, ткацтве. Ёсць яшчэ майстры ў раёне — рознай спецыялізацыі і ўзросту. Мы ўсім дапамагаем рэалізаваць прадукцыю. У Вязынку, напрыклад, прывёз вырабы, вязаныя шыдэлкам. Гэта не супрацоўнік Дома рамёстваў рабіў, а майстрыха Яўгенія Станкевіч, якая, праўда, у нас даўней працавала, а цяпер займаецца рамяством у вольны час.

— Ці ўдзельнічаеш у культурным жыцці раёна па-за працай з рамёствамі?

— На Масленку мы ладзілі фэст у вёсцы Боркі. Прыйшла такая ідэя, у прынцыпе, не новая, збірацца жыхарам вёскі разам, запрашаць гасцей. Падгледзелі трохі ў Любанскім раёне, дзе этнахарэограф Сяргей Выскварка ўжо ладзіў такое, вырашылі зрабіць у сябе. Арыентаваліся, у першую чаргу, на мясцовых людзей, запрасілі гасцей. Хацелася неяк актывізаваць тамтэйшых жыхароў, паказаць, што святы — гэта не толькі нейкія канцэрты, выступленні. Бабулі, дзядулі памятаюць, як раней збіраліся па хатах, гулялі, спявалі, танцавалі. Удалае атрымалася свята, — было больш за 100 чалавек. Гэта фальклорныя гурты з вёсак Боркі, Хатынічы, Раздзялавічы нашага раёна, а таксама гурты з Лунінецкага і Клецкага раёнаў, капэла “На таку” з Мінска. Клуб у Борках цяпер ператвораны ў Дом сацыяльна-культурных паслуг, там і прайшла вечарына. Мяркую, будзе працяг. Магчыма, у Борках, магчыма, у іншай вёсцы атрымаецца нешта арганізаваць. Улетку плануецца спеўны летнік сумесна са Студэнцкім этнаграфічным таварыствам.

***

Можна толькі парадавацца, што Ганцавіцкаму дому рамёстваў пашанцавала з маладым спецыялістам. Сяргей не паленаваўся прывезці на вязынкаўскі кірмаш не самыя малыя вырабы: падушкі, палавікі. У выніку, на свяце знайшлі сваіх гаспадароў два палавікі па 350 тысяч рублёў кожны. З захапленнем кажуць пра Сяргея мясцовыя работнікі культуры і носьбіты фальклору: “Сяргей Віктаравіч такі малады, а так шмат робіць для нас!” Але ці надоўга затрымаецца ў Ганцавічах малады спецыяліст, нават так сур’ёзна настроены, як Сяргей? На пытанне пра планы ён пасміхаецца ў вусы…

Алена ЛЯШКЕВІЧФота аўтара

СМІ
Аўтар(ы)
Звязаныя калектывы (гурты, установы)
Карта
Звязаныя лакацыі
Тэмы
Гэта кэшаваныя старонка. Апошняя сінхранізацыя з базай - 12.07.2019 06:53:26

Каментароў — 0

Запрашаем да абмеркавання! Звяртаем увагу, што каментары са спасылкамі і ад неаўтарызаваных аўтараў прэмадэруюцца.

Аўтарызавацца можна праз

Перайсці да абмеркавання гэтай старонкі.

* УВАГА! Партал ETHNO.by не прадугледжвае тэхнічнай магчымасці каментавання на старонках партала. Абмеркаванне матэрыялаў партала цалкам ажыццяўляецца сродкамі вонкавага сэрвіса Disqus.com, уладальнік каторага, паводле Пастановы Савета Міністраў РБ №850 ад 23.11.2018 нясе адказнасць за ідэнтыфікацыю карыстальнікаў і іх каментары.